“mozaika poetycka”
gdyby były ryby
nie byłoby morza
na pewno na niebie
świeciła by zorza
chmury by płakały
rzewnymi łzami pytanie powtarza że
jesteśmy sami
czaruj nas przyrodo
bo jazda urocza
zapomnij o sobie
mówi puszcza smocza
kwiaty już powiędły
zapomniane jutro
bo i tak go utrą
“Ślady stóp”
cicho idę
delikatnie idę
to co zostaje
jest żywym wspomnieniem
zapomniałem
jaki kolor
ma cierpienie
pragnę napić się
świętej wody
i spojrzeć
w dół
aby poznać
przeznaczenie losu
dla mojego ciała
niech będzie ono pokarmem
dla trwającej natury